Kıyı, insanların beklediğinden daha dardır. Lazkiye'de deniz kenarından dağları görebilirsiniz ve onlar bir fon değildir — içinden geçeceğiniz bir sonraki yerdir. Kıyı kasabalarını taşıyan narenciye ve zeytin ovası ince bir şerittir ve arkasında kıyı sıradağları, Cebel el-Ensariye, Suriye'nin batı kenarının büyük bölümü boyunca bir duvar gibi uzanır. İçine girmek bir sefer gerektirmez. Kahvaltıdan sonra iç kesime doğru bir dönüş yeter.
Bu sürüşün gerekçesi budur ve basit bir gerekçedir. Yaz ortasında deniz seviyesinde sıcak ağır ve nemlidir, karanlık çöktükten sonra da bırakmaz. Yukarıda, çamların arasında hava kurudur, reçine kokar ve akşama doğru bir ceket ararsınız. Aynı gün, aynı araç, aynı depo yakıt. Sadece yukarı çıkmışsınızdır.
Slenfe ve oraya çıkan yol
Kıyıda herhangi birine yaz dayanılmaz hâle geldiğinde nereye gittiğini sorun, tek bir ad duyarsınız: Slenfe. Lazkiye'nin doğusunda, sıradağların yükseklerinde, çam ormanının içindedir ve kasabanın büyük kısmı tam da bu yüzden vardır — sıcak aylarda kalabalık, bunların dışında sakin ve gerçekten soğuk bir yazlık.
Yukarı çıkan yol, gitmenin en az yarı nedenidir. Ovadan köyler ve teraslar arasından, zeytinliklerin ve tütün tarlalarının yanından ayrılır, sonra uzun süre istikrarla tırmanan uzun bir dizi serpantine yerleşir. Yükseldikçe bitki örtüsü değişir ve insanların hatırladığı da budur: aşağıda incir ve zeytin, sonra ceviz ve elma, sonra yolun iki yanında sık sık dizilmiş çamlar. Bu sırtın üzerine bulut sık çöker; böylece parlak kıyı ışığında başlayıp tırmanışı ağaçların birkaç metrede bir belirdiği gri bir boşluğun içinde bitirebilir, ardından onun üstüne çıkabilirsiniz.
Zirveyi varış noktası olarak görmeyin. Bu yolların keyfi durmaktadır: kenara çekmeye yetecek genişlikte bir banket, kapatılmış motor, kollarınızda hissettiğiniz sıcaklık farkı ve son bir saati içinde geçirdiğiniz vadilere geriye doğru bir bakış. Aracın gerekçesi de budur. Tarifeli bir araçtaki koltuk sizi kasabalar arasında taşır; manzaranın olduğu yerde durmaz. Kıyı sizin üssünüzse, Lazkiye'de araç kiralayın ve dağları tek bir uzun gezi yerine bir dizi yarım gün olarak düşünün.
İki vadi arasındaki kale
Lazkiye'nin doğusunda, aynı dağlarda, el-Haffe yakınında Kalat Selahaddin — Selahaddin Kalesi — durur. İki yanında derin, ormanlık boğazların aşağı indiği bir kaya çıkıntısı boyunca uzanır ve en ünlü özelliği, yapımcılarının inşa ettiği değil, oydukları şeydir: çıkıntının boynu boyunca kayanın içinden dosdoğru aşağı kesilmiş bir hendek ve ortasında köprüyü taşımak için bırakılmış tek, uzun bir taş iğne.
UNESCO, onu Krak des Chevaliers ile birlikte Dünya Mirası listesinde tutar; ikiliden farklı olanı kılan şey ise konumudur. Ormanın içinde, bir sırtta, altında ormanlık vadilerle durur ve Lazkiye'ye bir gün değil bir sabah ayıracak kadar yakındır. Zaten bu dağlara çıkıyorsanız, aynı güne pek zahmetsizce sığar.
Kuzeye, Kesab'a ve çam diyarına
Öbür yön kuzeydir. Yol kıyıyı izler, sonra iç kesime dönüp Lazkiye ilinin en kuzeyinde, Türkiye sınırına yakın Kesab'a tırmanır. Tarihsel olarak bir Ermeni kasabasıdır; kırmızı çatılı evleri ülkenin en sık çam ve meşe ormanlarından bazılarının arasında yamaçlara yayılmıştır. Üzerinde kıyı sıradağlarının en yüksek zirvesi Cebel el-Akra — antik dünyada Kasius Dağı — yükselir.
Bu tarafta planlamaya değer olan şey karşıtlıktır. Kesab'ın altında, denize doğru, kumsalın koyu renkli olduğu Ras el-Basit vardır: kıyının geri kalanındaki hiçbir şeye benzemeyen gri-siyah kum. Aynı öğleden sonra orman havası ve siyah kumlu bir sahil, ülkenin bu köşesinin neredeyse yalnızca kendine ait bir birleşimdir.
Aynı sıradağ, güneye doğru
Dağlar bir il sınırında durmaz. Sıradağ güneye devam eder ve Tartus'un arkasındaki tepelik arazi, yukarıda anlatılan her şeyin kendine ait bir versiyonuna, üstelik denizin daha çok göründüğü bir hâline sahiptir.
Burada insanların kastettiği kasaba Safita'dır. Tapınak Şövalyeleri'nin bıraktığı bir Haçlı burcunun — Chastel Blanc, Beyaz Kule — çevresinde bir yamaca kurulmuştur; burç, bir tepede çitle çevrilmek yerine, eteğine sıkışmış evlerle hâlâ kasabanın ortasında durur. Daha kuzeyde ve batıda, Banyas'ın üzerinde, Kalat el-Markab koyu bir bazalt sırtın üzerinde kıyıya bakar; bu, ormandaki bir kaleden çok farklı türde bir manzaradır.
Lazkiye'den Tartus'a sahil yolu yerine tepelerden sürmek, kısa bir transferi bir günün en güzel kısmına dönüştürür. Güney kıyısı da bir başlangıç noktası olarak aynı derecede iyi işler: Lazkiye'nin yanı sıra Tartus'a da teslimat yapıyoruz; böylece Tartus'ta bir araçla başlayıp sıradağı bunun yerine kuzeye doğru sürebilirsiniz.
Bu yollar araçtan ve sizden ne ister
Bunlar sıradan asfalt yollardır. Geniş olmadıkları kesindir. Uzun süre devam eden dik eğimler, arkasını göremediğiniz keskin virajlar ve yol size mantıklı bir sollama yeri verene kadar arkasında kalacağınız yavaş kamyonlar bekleyin. İnişte bütün yol boyunca frene basmak yerine düşük vites kullanın — bu tek alışkanlık, kıyıya rahat bir dönüşle dipte sıcak fren balatası kokusu arasındaki farktır. Sırtta sis olağandır ve hızla gelir: uzun far değil kısa far kullanın ve daha uzağı görmeye çalışmak yerine yavaşlayın.
Araçlarımızın herhangi biri bu rotayı yapar. Kia K3 gibi bir sedan burayı gayet iyi tırmanır ve bu, özel bir şey gerektiren bir arazi değildir. Bununla birlikte Hyundai Creta ya da Kia Sportage'ın yüksek oturuşu virajları daha rahat kılar ve duvarların ve çitlerin üzerinden görmenizi sağlar; gün bir aile günüyse yanıt yedi koltuklu Kia Sorento'dur. Bir sırtın yarısında pompa aramak yerine tırmanmaya başlamadan önce depoyu kıyıda doldurun.
Günü biçimlendirmek
Sabah yukarı çıkın, öğleden sonra aşağı inin: inişte ışık daha güzeldir ve bulutlar o saatte genellikle daha ilginç bir şey yapıyordur. Ağustosta bile yanınıza bir kat giysi alın. Erken değil geç yemek yiyin, çünkü yapmaya değer duraklar önceden planlayabildikleriniz değildir.
Ve dağları ve kıyıyı iki değil tek bir yolculuk olarak görün. Kıyının araca değmesinin asıl nedeni budur: sabah deniz, öğleden sonra orman ve bütün karar bir hafta önceden değil kahvaltıdan sonra verilir.